Leylâ Vü Mecnûn 601-700

Fuzuli

1480 - 1556
  • 610 okuma
  • 7 yıl önce
  • Yorum Yok
0 ● 5 0 Oy

Eylerler idi hat-ı vefâ meşk
Artardı demâdem anlara aşk

Leylîde ohumak ıztırâbı
Olsa ruh-i Kays idi kitâbı

Meşk etmeğe Kays alsa her hat
Leylî kaşı idi ana ser-hat

Hat üzre kılurdı ol güzeller
Min nâz ile bahsler cedeller

Ammâ ne cedel kemâl-i ülfet
Ne bahs nihâyet-i mahabbet

Çün bir niçe müddet ol iki pâk
Evkât geçürdiler tarab-nâk

Aşk olduğu yerde mahfî olmaz
Aşk içre olan karâr bulmaz

Aşk âteşine budur alâmet
Kim baş çeke şu‘le-i melâmet

Hüsn âfet-i aşk olup demâdem
Geldükçe irâdet oldı muhkem

Bir gâyete yetdi neş’e-i hâl
Kim oldı havâs-ı akl pâ-mâl

Kalmadı zebâna tâb-i güftâr
Kim eyleyeler mahabbet izhâr

Keyfiyyet-i hâl kılmağa fâş
Gelmişdi tekellüme göz ü kaş

Eylerdi göziyle bu hitâbı
Kaşiyle verürdi ol cevâbı

Kaş ü göz ilen olan tekellüm
Hem kılmadı def‘-i zann-ı merdüm

Merdümden edem deme kenâre
Merdüm göz içindedür ne çâre

Hem-râz iken ol iki vefâ-dâr
Dem-sâz iken ol iki ciger-hâr

Ref‘ oldı hicâb-ı şâhid-i râz
Aşk oldı melâmet ile dem-sâz

Âşıklara gizlü kalmadı hâl
Ma‘lûm oldı cemî‘-i ahvâl

Gerd âyîne-i neşâta düşdi
Min-ba‘d iş ihtiyâta düşdi

Söyleşmeğe ol iki yegâne
Kalmadı sebep meğer behâne

Tâ olmaya râz âşikârâ
Devrân ile kıldılar müdârâ

Bir nev‘-i behâne ile her dem
Gönlini kılurdu Kays hurrem

Kasden unudurdı dersin ol zâr
Leylîye der idi ey vefâ-dâr

Hıfz-ı sebak etdi bağrumı hûn
Menden bilürem bilürsen efzûn

Men bilmedüğüm mana ohutgıl
Dersüm ohuyam kulağ dutgıl

Çün levhler üzre hat yazardı
Amden hatını galat yazardı

Ya‘nî ki hatâ tevehhüm ede
Ol gül açılup tebessüm ede

Güftâra gele ki bu galatdur
Terk et ki hilâf- ı resm-i hatdur

Ola sebeb-i tekellüm-i yâr
Fehm etmeye müddeânı ağyâr

Etfâl kılanda devr bünyâd
Varı bile eyleyende feryâd

Ol yârına arz-ı hâl ederdi
Özge devrin hayâl ederdi

Kılmazlar idi sözini ma‘lûm
Bilmezler idi sözine mefhûm

Mektebden olan zamanlar âzâd
Vasl içün ederdi hîle bünyâd

Kasd ile nihân edüp kitâbın
Hadden aşururdı ıztırâbın

Leylî yolını dutup dururdı
Sen gördün ola deyüp sorurdı

Ya‘nî bu behâne ile bir dem
Yârın göre ola şâd ü hurrem

İlm-i hata ömrin eyleyüp sarf
Meşk etmiş idi hemîn iki harf

Bir safhada lâm ü yâ mükerrer
Yazardı anı kılurdı ezber

Kim bu iki harfdür murâdum
Rûşen bular iledür sevâdum

Bu Leylîye anası itâb etdüğidür ve Bahâr-ı vasla hazân yetdüğidür

Çün mekr ile Kays-i bî-ser-encâm
Bir niçe zaman geçürdi eyyâm

Tedbîr ile aşk zevk vermez
Tedbîr diyâr-ı aşka girmez

Aşk ile riyâ değül muvâfık
Rüsvây gerek hemîşe âşık

Dilden dile düşdi bu fesâne
Fâş oldı bu mâcerâ cihâna

Kim kays oluben esîr-i Leylî
Leylî dahi salmış ana meyli

Tedrîc-i mesâvî ile nâgâh
Leylînün anası oldı âgâh

Odlara dutuşdı yasa batdı
Ol gonca-dehâna dil uzatdı

K’ey şûh nedür bu güft ü gûlar
Kılmak sana ta‘ne ayb-cûlar

Niçün özüne ziyân edersen
Yahşi adunı yaman edersen

Niçün sana ta‘ne ede bed-gû
Nâmûsa taalluk iş midür bu

Nâzük beden ile berg-i gülsen
Ammâ ne deyem igen yöğülsen

Lâle kimi sende lutf çohdur
Ammâ ne deyem yüzün açuhdur

Temkîni cünûna kılma tebdîl
Kızsen ucuz olma kadrüni bil

Her sûrete aks kimi bahma
Her gördüğüne su kimi ahma

Mey gerçi safâ verür dimâğa
Ahduğı içün düşer ayağa

Gözgü kimi katı yüzlü olma
Nergis kimi hîre gözlü olma

Gözden gerek olasen nihan sen
Tâ demek ola sana ki cânsen

Sen şem‘sen uymagıl hevâya
Kim şem‘i hevâ verür fenâya

Lu‘bet kimi özüni bezetme
Revzen kimi kûçeler gözetme

Sâgar kimi gezmeği harâm et
Nağme kimi perdede makâm et

Sâye kimi her yere yüz urma
Hiç kimse ile oturma durma

Sen sadesen özge ehl-i nîreng
Cehd eyle verilmesün sana reng

Derler seni aşka mübtelâsen
Bîgâneler ile âşinâsen

Sen handan ü aşk zevki handan
Sen handan ü dûst şevki handan

Oğlan aceb olmaz olsa âşık
Âşıklığ işi kıza ne lâyık

Ey iki gözüm yaman olur âr
Nâmûsumuzı itürme zinhâr

Biz âlem içinde nîk-nâmuz
Ma‘rûf-ı tamâm-ı hâs u âmuz

Ne neng ile dahi edelüm lâf
Biz demeyelüm sen eyle insaf

Dut kim sana kızmazem ben zâr
Menden ulu bir müdebbirün var

N’eylersen eğer atan eşitse
Kahr ile sana siyâset etse

Min-ba‘d gel eyle terk-i mekteb
Bil mektebüni hemîn ced ü eb

Etme kalem ile meşkden yâd
Sûzen dut ü nakş eyle bünyâd

Etfâlden eyle kat‘-ı ülfet
Hem-râz yeter yanunda lu‘bet

Büt kimi bir evde eyle menzil
Olma dahi her yanaya mâil

Ankâ kimi uzlet eyle pîşe
Eyle reviş eyle kim hemîşe

Gerçi adun ola dilde mezkûr
Görmek seni ola gayr-i makdûr

Hoş ol ki kızı hemîşe gizler
Hod gizlü gerek hemîşe kızlar

Bu inkâr ile Leylî anasına cevâb verdüğidür ve Fezâ-yı işretden çıhup serây-ı üsrete girdüğidür

Leylî bu itâbı çün eşitdi
Öz gönlinde mukarrer etdi

Kim şu‘bede-i sipihr-i zâlim
Tarh eyledi nakş-ı nâ-mülâyim

Eyyâm-ı visâle yetdi hicrân
Vakt oldı ciğerler ola büryân

Ammâ ne desün ne çâre kılsun
Tedbîr ne olduğın ne bilsün

Naçâr dutup tarîk-i inkâr
Âsâr-ı tecâhül etdi izhâr

Gül-zâr-ı itâba âb verdi
Giryân giryân cevâb verdi

K’ey mûnis-i rûzgârum ane
Dürc-i dür-i şâh-vârum ane

Sözler dersen ki bilmezem men
Mazmûnını fehm kılmazam men

Dersen ma‘şûk u aşk u âşık
Men sâde-zamîr tıfl-ı sâdık

Bilmem nedür ol hadîse mazmûn
Söyle nişe olmayam diğer-gûn

Aşkun kılmazdı kimse yâdın
Ha senden eşitdüm imdi adın

Bi’llâh nedür ane aşka mefhûm
Bu sırr-ı nihânı eyle ma‘lûm

Hâdî-i reh-i murâdum olgıl
Bu şîvede üstâdum olgıl

Men mektebe re’yüm ile getmen
Bir şugl hilâf-ı re’yün etmen

Hem sen dersen ki mektebe var
Hem dersen sen ki getme zinhâr

Hansı söze i‘tikâdum olsun
Sana nişe i‘timâdum olsun

Men hem değülem bu zecre kâil
Kim her dem olup çerâğ-ı mahfil

Nâ-cinsler ile hem-dem olam
Bir yerde mukayyed-i gam olam

Her dîdeden ede ede perhîz
Evkât geçe küdûret-âmîz

Peyveste muallim eyleyüp cevr
Gâhi sebak ohuda gehî devr

Bi’llâh mana hem bu idi maksûd
Mektebden olur mı tıfl hoşnûd

Ayruk bu sözi mükerrer etme
Lutf eyle meni mükedder etme

Çün ane eşitdi ol cevâbı
Terk etdi şikâyet ü itâbı

Şeksüz ana rûşen oldı k’ol meh
Âşıklığından değüldür âgeh

Fuzuli

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir